Archive for: ژوئن 24th, 2017

پردازنده‌های سرور اپیک AMD رسما رونمایی شدند

حدود ۵ سال از آخرین حضور AMD در بازار پردازنده‌های سرور می‌گذرد و اینتل در این مدت توانسته است با استفاده از عدم حضور رقیب قدرت‌مند، سهم خود از بازار پردازنده‌های سرور را به ۹۹.۲ درصد افزایش بدهد. البته AMD طی این سال‌ها بی‌کار ننشسته بود و سعی داشت با پروژه‌ی «اسکای بریج»، پردازنده‌هایی مبتنی بر هسته‌های ARM و سازگار با سوکت‌های متداول x86 تولید کند؛ اما در نهایت این پروژه در سال ۲۰۱۵ منتفی شد. آخرین به‌روزرسانی نقشه‌ی راه پردازنده‌های AMD نیز حکایت از معرفی و عرضه‌ی پردازنده‌های سرور مبتنی بر هسته‌های K12 آرم در سال جاری داشت که باتوجه به شواهد و قرائن، به‌ نظر می‌رسد این پروژه نیز به سرنوشت اسکای بریج دچار شده باشد. با وجود مدعیان زیاد برای به‌دست آوردن سهمی هرچند کوچک از بازار پردازنده‌های سرور، درتمام این سال‌ها معماری x86 و پردازنده‌های Xeon اینتل همچنان به یکه‌تازی خود ادامه می‌دادند. این روند اما ممکن است امسال و با ورود پردازنده‌های Epyc تغییر کند.

AMD سال گذشته با معرفی معماری Zen، بار دیگر ثابت کرد که توانایی توسعه‌ی پردازنده‌های بهینه و قوی بر مبنای معماری x86 را دارد. اولین محصولات مبتنی بر معماری جدید AMD، پردازنده‌های دسکتاپ رایزن هستند که رقیب پردازنده‌های کلاس مصرفی سری Core i اینتل به‌ شمار می‌روند. علاوه بر رایزن، AMD پردازنده‌های اپیک خود را نیز به معماری ذن مجهز کرده است تا بار دیگر در بخش اینترپرایز و سرور نیز به رقیب قدرت‌مندی برای اینتل و پردازنده‌های زئون تبدیل شود.

پردازنده‌های سرور اپیک برای استفاده در سیستم‌های دو سوکته
  هسته/ترد فرکانس کش L3 DRAM PCIe توان مصرفی قیمت
Base All Max
EPYC 7601 32 / 64 2.2 2.7 3.2 64MB ۸ کانال DDR4
2666MT/s
8x16128PCIe 180W >$4000
EPYC 7551 32 / 64 2.0 2.6 3.0 180W >$3200
EPYC 7501 32 / 64 2.0 ? 3.0 155W
170W
?
EPYC 7451 24 / 48 2.3 ? 3.2 180W >$2400
EPYC 7401 24 / 48 2.0 2.8 3.0 155W
170W
>$1700
EPYC 7351 16 / 32 2.4 ? 2.9 155W
170W
>$1100
EPYC 7301 16 / 32 2.2 ? 2.7 155W
170W
>$800
EPYC 7281 16 / 32 2.1 ? 2.7 155W
170W
>$600
EPYC 7251 8 / 16 2.1 ? 2.9 120W >$400

AMD که در جریان نمایشگاه کامپیوتکس ۲۰۱۷ پردازنده‌های اپیک را به‌صورت مختصر معرفی کرده بود، روز گذشته بالاخره از آن‌ها به‌صورت رسمی رونمایی کرد. بنا به اعلام AMD، پردازنده‌های اپیک برای استفاده در سرورهای تک سوکته و دو سوکته طراحی شده‌اند و در ساخت آن‌ها از ۸ ماژول یا کلاستر هسته استفاده شده است که باعث می‌شود اپیک تا ۳۲ هسته و ۶۴ ترد، ۸ کانال رم DDR4-2666 ECC و ۱۲۸ لاین PCIe 3.0 داشته باشد. استفاده از ۸ کانال رم در پردازنده‌های اپیک به این معنی است که سیستم‌های تک سوکته‌ی مجهز به این پردازنده تا ۲ ترابایت و سیستم‌های دو سوکته تا ۴ ترابایت رم را پشتیبانی خواهند کرد.البته همه‌ی سرورها به این میزان قدرت پردازشی احتیاج ندارند و به‌ همین دلیل، AMD پردازنده‌های اپیک را در مدل‌های مختلف با بازه‌ی قیمتی ۴۰۰ تا ۴۰۰۰ دلار عرضه خواهد کرد. نکته‌ی جالب اینجا است که تمامی این پردازنده‌ها (حتی پایین‌رده‌ترین آن‌ها) همچنان از ۱۲۸ لاین پی‌سی‌آی اکسپرس و ۸ کانال مموری پشتیبانی می‌کنند. از ویژگی‌های جالب دیگر پردازنده‌های اپیک، توانایی تنظیم توان مصرفی آن‌ها است که آزادی عمل زیادی به طراحان سیستم‌های سرور خواهد داد. AMD همچنین مدلی از پردازنده‌های اپیک مخصوص سرورهای تک سوکته طراحی کرده است. تعداد لاین‌های PCIe و کانال‌های مموری این پردازنده‌ها نیز مشابه مدل دو سوکته است و قیمت آن‌ها بین ۷۰۰ تا ۲۰۰۰ دلار خواهد بود.هم‌زمان با معرفی اپیک، AMD اعلام کرده است شرکت‌های بزرگی چون اچ‌پی، دل، ایسوس، گیگابایت و لنوو از پردازنده‌های ساخت این شرکت در سرورهای خود استفاده خواهند کرد. مایکروسافت نیز اعلام کرده است به‌زودی سرورهای مبتنی بر اپیک را در دیتاسنترهای پلتفرم آژور خود به‌ کار خواهد گرفت. گیریش بابلانی، رئیس بخش آژور در مایکروسافت، دراین‌باره می‌گوید:

قدرت بخشیدن به آژور نیازمند استفاده از زیرساخت‌های به‌روز و جدیدترین تکنولوژی‌های پردازشی است. به‌ همین دلیل ما قصد داریم اولین سرویس‌دهنده‌ی ابری باشیم که از اپیک استفاده می‌کند.

اگرچه مبنای معماری پردازنده‌های اپیک با پردازنده‌های کلاس مصرفی رایزن یکسان است،؛ اما به‌گفته‌ی AMD، این معماری دارای ویژگی‌هایی است که آن را برای بار پردازشی سرور بسیار مناسب می‌کند.

استارتاپ سوئیسی، با جلوگیری از نشر کربن اثر گازهای گلخانه ای را خنثی می کند

سی و یکم ماه می امسال، یک استارتاپ سوئیسی با راه‌اندازی نخستین کارخانه‌ی تجاری جداسازی مستقیم کربن که دی‌اکسید کربن را با فیلترهای مخصوصی جذب می‌کند، مسیر تاریخی تکنولوژی‌های جذب گازهای آلی را تغییر داد.
چشم‌انداز اقتصاد مدرن

کریستوفر گابالد و یان وارزباخر برای اولین بار یکدیگر را در موسسه معتبر تکنولوژی فدرال سوئیس (ETH) در شهر زوریخ ملاقات کردند و در همان دیدار قرار گذاشتند که باهم یک شرکت زیست‌محیطی تأسیس کنند. طرح اولیه‌ی کسب‌وکار آن‌ها برای شرکتی که بعدها کلایم ورکس (Climeworks) نام گرفت، یک پروژه‌ی آموزشی دانشگاهی بود. پس از گذشت ۹ سال از آن زمان، امروز نخستین کارخانه‌ی تجاری جذب کربن در شهر هینویل کار خود را آغاز کرده است.والنتین گاتنچ مدیر بازاریابی و ارتباطات این شرکت می‌گوید: ما رویکرد اقتصاد مدرن را تغییر داده‌ایم. کربن، زیربنای اصلی اقتصاد جهانی است و ما با دستگاه‌های جذب کربن، چرخه‌ی جریان دی‌اکسید کربن را بسته نگه می‌داریم. فعالیت اصلی ما دو روال را شامل می‌شود. اول اینکه دی‌اکسید کربن تجدید پذیر را به گلخانه‌ها ارائه می‌کنیم و دوم، با استفاده از کربن هوا، سوخت‌های هیدروکربنی قابل بازیابی را تولید می‌کنیم یا از دی‌اکسید کربن هوا در فرآیند پلاستیک‌سازی استفاده می‌کنیم.
این فنّاوری چگونه عمل می‌کند؟

تکنولوژی کلایم ورکس، با استفاده از حرارت پایین، دی اکسید کربن هوا را از مجرای فیلترهای مخصوص جذب می‌کند. در شهر هینویل، این دستگاه‌ها روی بام یک تأسیسات بازیافتی نصب‌شده‌اند و از گرمای مازاد و ازدست‌رفته‌ی این تأسیسات به‌عنوان منبع انرژی استفاده می‌کنند. هر دستگاه ۱۸ واحد جمع کننده‌ی کربن دارد که CO2 هوا را قبل از بازنشر دوباره‌ی آن، جذب می‌کنند. این پروسه روزانه بسته به شرایط آب و هوایی و ترکیبات هوا، حدود ۲۴۶۰ کیلوگرم CO2 را جذب می‌کند. به‌این‌ترتیب تکنولوژی کلایم ورکس سالانه ۹۰۰ تن CO2 را به قیمت بازار به گلخانه‌های نزدیک می‌فروشد که به مصرف رشد گیاهان گلخانه‌ای آن‌ها می‌رسد.در طول این فرآیند CO2 روی سطح فیلترها باقی می‌ماند و زمانی که یک فیلتر اشباع شد، فرایند جداسازی با دمای ۱۰۰ درجه سانتی‌گراد آغاز می‌شود. پس‌ازآن گاز دی‌اکسید کربن خالصی که به‌دست‌آمده به مشتریان کلیدی بازار عرضه می‌شود. صنایع کشاورزی تجاری، صنایع غذایی و آشامیدنی، بخش انرژی و صنایع خودرو ازجمله‌ی این مشتریان هستند. این صنایع با استفاده از دی‌اکسید کربن خریداری‌شده، وابستگی خود به سوخت‌های فسیلی را کاهش می‌دهند و همین باعث می‌شود که گازهای اسیدی کمتری تولید کنند.

اولین مشتری تجاری

در شهر هینویل، کلایم ورکس جریان پیوسته‌ای از CO2 را با لوله‌های زیرزمینی به گلخانه‌ای که ۲۰۰ کیلومتر با آن‌ها فاصله دارد می‌فرستد. گلخانه‌ی مذکور از این گاز برای رشد و پرورش سبزی‌هایی مثل خیار و گوجه‌فرنگی استفاده می‌کند که در سطح خرده‌فروشی‌های مهم سوئیس توزیع می‌شوند. کارخانه‌ی هینویل فعلاً طبق یک طرح سه‌ساله مشغول به کار است.در ماه‌های آینده، کلایم ورکس قصد دارد پروژه‌های آزمایشی دیگری را نیز به اجرا درآورد که هدف آن‌ها عرضه‌ی CO2 به بازارهای جدید و تست ظرفیت بالقوه‌ی جذب این گاز با ترکیب ذخایر زیرزمینی است. یان وارزباخر مدیر اجرایی و یکی از مؤسسین این شرکت می‌گوید با داده‌های انرژی و اقتصادی که از عملکرد این دستگاه‌ها به دست می‌آیند، می‌توان محاسبات قابل استناد و دقیقی برای راه‌اندازی پروژه‌های بزرگ‌تر انجام داد و تجربیات عملی حال حاضر را به تصویر کشید.
آینده‌ی گسیل معکوس و جذب کربن

طبق گفته‌ی کریستوفر گابالد مدیرکل و یکی دیگر از مؤسسین کلایم ورکس، برای پایین آوردن دمای زمین و نجات آن، فرایند گسیل معکوس دی‌اکسید کربن باید در مقیاسی بسیار گسترده اجرایی شود. تاکنون تحقیقات زیادی در راستای تحقق این هدف انجام‌شده و به نظر می‌آید مزیت‌های این تکنولوژی نسبت به سایر روش‌های پیشین، کاملاً چشم‌گیر است. کلایم ورکس می‌تواند گازهای اسیدی ناشی از سوخت منابع فسیلی را مهار کند، ولی برای چنین هدفی به ۲۵۰ هزار دستگاه جذب مستقیم هوا تا پایان سال ۲۰۲۵ نیاز داریم.نسبت به سایر تکنولوژی‌های مهار کربن، این تکنولوژی به فضای زیادی نیاز ندارد، چراکه دستگاه‌ها سایز کوچکی دارند و کاملاً انطباق پذیر هستند. ازآنجاکه نیازی نیست دستگاه‌ها دقیقاً در محل انتشار گازهای آلاینده قرار بگیرند، می‌توان آن‌ها را با فضاهای کوچک یا هر منطقه‌ی صنعتی و مسکونی هم سازگار کرد.

جلوگیری از تأثیرات منفی تغییرات اقلیمی

برخی معتقدند که تکنولوژی‌های گسیل معکوس، ریسک بالایی دارند و توجه دانشمندان را از یافتن راه‌حل‌های مناسب برای تغییرات اقلیمی منحرف می‌کنند. درعین‌حال، بیشتر کارشناسان عرصه‌ی تکنولوژی و اقتصاد معتقدند که احداث مستقیم این دستگاه‌ها در محل سوخت کارخانه‌ها، ارزان‌ترین روش محافظت اتمسفر از گازهای آلی مضر است. حامیان این تکنولوژی، معتقدند که نباید جوانب مثبت اقتصادی این روش را دستکم گرفت.در سال ۲۰۰۷، ریچارد برانسون، رقابتی را برای یافتن ایده‌های جدید محیط زیستی بانام چالش‌های زمین ورجین برگزار کرد و مبلغ ۲۵ میلیون دلار را به‌عنوان جایزه نهایی بهترین طراحی تکنولوژیک مؤثر در ایجاد هوای پاک در نظر گرفت. کلایم ورکس یکی از ۱۱ فینالیست نهایی این رقابت‌ها بود. یکی دیگر از رقیبان کلایم ورکس، فناوری جدید مایکروسافت به نام Carbon Engineering بود که توسط بیل گیتس پشتیبانی می‌شد و جذب هوا را در بریتیش کلمبیا مورد آزمایش قرار داده بود.دانشمندان محیط‌زیست حاضر در این رقابت، معتقد بودند که نوآوری‌های تکنولوژیکی ازاین‌دست، که کمترین خطر و بیشترین تأثیر را بر تغییرات اقلیمی دارند، بشر را به یافتن راه‌حل‌هایی برای روند مهلک آلاینده‌ها امیدوار می‌کنند. بااین‌حال ماریسا مک نات، مدیر سابق سازمان زمین‌شناسی و رئیس هیئت تحریریه مجله‌ی Science معتقد است که هرچه بیشتر صبر کنیم و زمان را برای تصمیم نهایی از دست بدهیم، احتمال اینکه مجبور شویم فرم‌های مختلفی از CO2 را به‌منظور جلوگیری از تأثیرات خطرناک تغییرات اقلیمی حذف کنیم، بیشتر می‌شود.هم‌زمان با اوج گرفتن بحث‌ها در مورد اینکه آیا فنّاوری‌های جذب کربن واقعاً می‌توانند اثرات گازهای گلخانه‌ای را خنثی کنند یا نه، کلایم ورکس همچنان به پیشروی خود ادامه می‌دهد و تا سال آینده ۹۰۰ تن دی‌اکسید کربن هوا را جذب و به بازارهای هدف، عرضه خواهد کرد. این ۹۰۰ تن نخستین مرحله از برنامه‌ی هوای پاک سال ۲۰۲۵ است.