Archive for: نوامبر 23rd, 2017

ماهواره نخستین کشور فضایی جهان به فضا پرتاب شد

این ماهواره کوچک کیوب سَت ساخت شرکت نیراسپیس (NearSpace) است که که آسگاردیا-۱ نام دارد، قادر به ذخیره ۵ ترابایت اطلاعات خصوصی در فضا است. با وجودی این نانو ماهواره به اندازه‌ی یک قرص نان است، اما به‌خوبی اهداف آشوربیلی را برآورده کرده است. ایگور آشوربیلی موسس آسگاردیا، به CNN گفت:

پیش این قول داده بودم که یک پرتاب پیش رو خواهیم داشت، ما ناسا را به‌عنوان شریکی مطمئن برگزیده‌ایم.

ماهواره آسگاردیا-۱ از ایستگاه فضایی بین المللی به مدار پایین زمین فرستاده می‌شود و بین ۵ تا ۱۸ ماه را در آنجا خواهد گذراند. پرتاب ماهواره آسگاردیا-۱ به فضا دستاورد بزرگ برای شهروندان نخستین کشور فضایی جهان محسوب می‌شود که هنوز در زمین مستقر هستند. این نانو ماهواره ۵ ترابایت اطلاعات متعلق به ۱۸ هزار شهروند آسگاردیا را با خود حمل می‌کند که شامل عکس‌های خانوداگی، کپی‌های دیجتالی از پرچم، آرم ارتش و قانون اساسی این کشورند.کشور آسگاردیا پروژه‌ای که توسط برخی دانشمندان و کارشناسان حقوقی پیشنهاد داده شد،  به‌گفته‌ی بنیانگذاران آسگاردیا، این کشور به نخستین کشور مستقل دنیا در فضا تبدیل خواهد شد. آسگاردیا نامی است که از اساطیر مردم اسکاندیناوی گرفته شده است. آسگاردیا در افسانه‌های اسکاندیناوی نام شهری در آسمان است. ایگور آشوربیلی تاجر و دانشمند روس که سال گذشته در خلال کنفرانسی در پاریس، پروژه ساخت شهری در فضا را پیشنهاد داد، معتقد است که آسگاردیا موجب ایجاد صلح در فضا و جلوگیری از انتقال مناقشات زمین به فضا می‌شود. این کشور که در مدار پایین زمین ساخته می‌شود، جایی عاری از هر مسئله زمینی همچون تقسیم‌بندی بر اساس نژادها و مرزها و باورها است.دیگر اهداف پروژه آسگاردیا عبارتند از: محافظت از زمین در برابر تهدیدات فضایی همچون، سیارک ها، بقایای اجرام کیهانی، پرتوهای مخرب فضایی و آلودگی میکروارگانیسم های فضایی.

رندری از ماهواره آسگاردیا-۱ 

برای اینکه، آسگاردیا، همچون کشوری واقعی به رسمیت شناخته شود، باید به‌عنوان یک کشور در سازمان ملل متحد پذیرفته شود. آسگاردیا از قوانین زمین و قوانین موجود حاکم در فضا تبعیت نخواهد کرد، بلکه به‌گفته‌ی موسسانش، به قوانین و سیاست های فضایی جدید نیاز خواهد داشت. به‌عقیده‌ی کارشناسان قوانین فضایی، برای پذیرفته شدن آسگاردیا در سازمان ملل متحد به عنوان یک کشور مستقل باید حداقل‌هایی همچون شهروندان، دولت و یک فضاپیمای سرنشین دار (به عنوان حکم خاک کشور) لحاظ شود.به هر حال، اینکه این کشور توسط کشورهای دیگر به رسمیت شناخته شود یا خیر، مهم نیست. بلکه باید واقعا در فضا مستقر شود. در غیر این صورت، همچنان به صورت مفهومی علمی تخیلی باقی خواهد ماند. برای انجام چنین کاری، آسگاردیا باید یک ایستگاه مداری در فضا مستقر کند و یک کلونی در ماه بسازد.

آشوربیلی چند ماه قبل گفته بود:

این ایستگاه مداری، یک ایستگاه چهار طبقه خواهد بود. جزئیات فنی این ایستگاه از سوی وزرات فضایی آسگاردیا اعلام خواهد شد که احتمالا در پاییز این جزئیات منتشر خواهند شد.

اینکه آسگاردیا چه زمانی به این اهداف خود برسد، هنوز مشخص نیست، اما تعداد کسانی که به این کشور تازه تاسیس آری گفته‌اند، گواه موفقیت بنیانگذاران این کشور است. اکنون کشور آسگاردیا دارای ۱۱۴ هزار شهروند از ۲۰۴ کشور (پیش از تصویب قانون اساسی جمعیت آسگاردیا بیش از ۵۰۰ هزار نفر بود) مختلف است. البته چنانچه متوجه شده باشید، این میزان کاهش جمعیت به این دلیل است که آسگاردیا تنها کسانی را به رسمیت می‌شناسد که به قانون اساسی این کشور رای داده‌اند.شاید ایده شکل‌گیری کشور فضایی، در ابتدا بیشتر شبیه داستان‌های علمی تخیلی به نظر برسد، اما باید باور داشته باشیم که با این دستاورد جدید؛ آسگاردیا، یک قدم دیگر به تحقق رویایی ساخت کشوری فضایی نزدیک‌ شده است.

دلایل شکست تیم کاری و راه‌های اجتناب از آن

نتیجه‌‌ی تحقیقات مؤسسه‌ی مشاوره‌ی دیلویت نشان می‌دهد که در سال‌های اخیر، سازمان‌ها از سلسله‌ مراتب غیر منعطف دست می‌کشند و به مدل‌های مبتنی بر تیم روی می‌آورند. این تغییر در ساختار، به‌نوعی از تغییر در ماهیت خود کار نیز ناشی می‌شود. درحالی‌که ما از وظایف ساده‌ی روزانه به سمت حل مشکلات پیچیده، آن‌هم به روش‌های خلاقانه حرکت می‌کنیم؛ این تیم‌ها هستند که به ما اجازه داده‌اند تجارب، بینش، مهارت‌ها و ظرفیت‌های چندین نفر را در کنار یکدیگر قرار دهیم. بااین‌حال تیم‌ها با چالش‌های زیادی روبرو هستند.بروس اکفلت، بنیان‌گذار شرکت مدیریتی اکفلت و مربی کسب‌وکار که در سال‌های اخیر با ده‌ها شرکت و تیم مختلف (ازجمله تیم‌های نرم‌افزاری، تیم‌های بازاریابی، تیم‌های عملیاتی و حتی تیم‌های مدیریتی و رهبری) کار کرده است، معتقد است با آن‌که هر تیمی ویژگی‌های منحصربه‌فرد دارد و با چالش‌های خاصی مواجه می‌شود؛ ولی دلایل متعدد مشترکی برای شکست بالقوه‌ی تلاش تیم‌ها وجود دارد. او این اشتباهات رایج را ذکر می‌کند و توضیح می‌دهد که چگونه می‌توان با حفظ هوشیاری و اجتناب از این خطاها، شانس موفقیت و گستره‌ی تأثیر خود را افزایش داد.

فقدان هدف

نخستین و مهم‌ترین نکته این است که هیچ تیمی، بدون یک هدف واضح و مشخص، نمی‌تواند برای موفقیت آماده شود. وقتی نمی‌دانید چرا همه‌ی شما با هم کار می‌کنید و تعریف دقیقی از نتایج موفقیت ندارید، هر یک از افراد راه خودشان را می‌روند. اعضای تیم، مفروضات ذهنی متفاوتی خواهند داشت، از اطلاعات مختلفی استفاده می‌کنند و بالطبع، نتیجه‌گیری منسجمی به دست نمی‌آید.یک تیم عالی، مشتریان اصلی خود را به‌خوبی می‌شناسد و می‌داند چه محصولات و خدماتی برای آنان تولید می‌کند. در مرحله‌ی بعد، تیم می‌داند که مشتریان پس از دریافت محصولات یا خدمات باید چگونه از آن‌ها استفاده کنند. به این ترتیب اعضای تیم کاملاً متوجه هستند که باید روی کدام قسمت از پروسه‌ها متمرکز شوند و تلاش فردی خود را به کار می‌گیرند تا ارزش‌آفرینی بیشتری برای مشتریان داشته باشند.

نقش‌های نامشخص

فقط یک موضوع ناگوارتر از این است که ندانید اعضای دیگر تیم مشغول چه‌کاری هستند: اینکه حتی نفهمید خودتان چه وظیفه‌ای دارید! وقتی نقش اعضای گروه مشخص نباشد، آن‌ها مجبورند طبق حدسیات خود، کاری را انجام دهند و برای قدم‌های بعدی هم تصمیم‌گیری کنند. اغلب اوقات اعضای تیم روی وظایف کوچک متمرکز می‌شوند تا احساس مثبت و سازنده‌ای داشته باشند. کمی بعد هم متوجه می‌شوند که وقتشان را هدر داده‌اند و تلاش‌هایشان بی‌فایده بوده است.ولی در تیم‌های کارا، نقش تک‌تک اعضا مشخص و تعریف‌شده است و بحث‌های منظمی هم صورت می‌گیرد تا تیم اطمینان حاصل کند وظایف مختلف، یکدیگر را همپوشانی نمی‌کنند یا بخشی از کار، بدون مسئول باقی نمانده است. امتیازدهی وظایف بر اساس مسئولیت‌ها، شاخص‌های عملکرد کلیدی و اهداف اجرایی خاص صورت می‌گیرد. از این امتیازات، یک ماتریس وظایف و عملکرد خلق می‌شود که تضمین می‌کند هیچ نقش تکراری یا خلأ وظیفه‌ای وجود ندارد و رفتار اعضای تیم با یکدیگر سازگار و هماهنگ است.

ذهنیت غیر منعطف

بسیاری از تیم‌ها به‌ این‌ علت شکست می‌خورند که فکر می‌کنند توانایی تغییر شرایط، موقعیت یا چهارچوب‌های خود را ندارند؛ درنتیجه خود را گرفتار وضعیتی می‌بینند که قابل‌ بهبود نیست. اغلب اوقات فنی‌ترین و هوشمندترین تیم‌ها به این دام گرفتار می‌شوند. هوش و موفقیت‌های پیشین، آن‌ها را به این فکر می‌اندازد که اگر نتوانند با رویکردهای استاندارد سابق خود مشکلی را حل کنند، پس هیچ راه‌ حلی وجود ندارد.ولی تیم‌های عالی، با تفکر رشد پیش می‌روند. آن‌ها چیزهایی را که غیر ممکن به نظر می‌رسد، امتحان می‌کنند و ریسک شکست را می‌پذیرند. به‌علاوه تمایل دارند سریع‌تر یاد بگیرند، رویکردهای جدیدی بیابند و در طول مسیر با مهارت‌ها و تکنیک‌های جدید آشنا شوند.

تصمیم‌گیری ضعیف

تیم‌هایی که سبک تصمیم‌گیری درستی ندارند، به دو طریق شکست می‌خورند. گروه اول تیم‌هایی هستند که برای اتخاذ هر تصمیم، بیش‌ازحد فکر می‌کنند و زمان زیادی از دست می‌دهند. گاهی هم آن‌قدر گرفتار می‌شوند که کلاً از تصمیم‌گیری بازمی‌مانند. حالت دوم، وقتی است که تیم‌ها برای تصمیم‌گیری وقت نمی‌گذارند و بدون فکر، به مرحله‌ی اجرا می‌رسند. نتیجه‌ی این پروسه، شکست تیم یا صدمات جدی به آن است.تیم‌های هوشمند برای تصمیم‌گیری مراحل مختلفی را در نظر می‌گیرند: ورودی، مشورت، نتیجه‌گیری، تصویب و اطلاع‌رسانی. برای آن‌ها کاملاً مشخص است که چه افرادی در کدام مراحل پروسه دخیل هستند. درعین‌حال چندین نفر را به فعالیت در مراحل میانی موظف می‌کنند تا پروسه‌ها سرعت بیشتری به خود بگیرد. ازآنجاکه افراد متخصص روی بخش‌های مختلف این تصمیم نظارت داشته‌اند، وقتی‌که تیم به مرحله‌ی اجرای تصمیم می‌رسد، کار سریع و بدون مشکل پیش می‌رود.

کمبود منابع

یکی از مواردی که تیم را سریعاً به مرحله‌ی سقوط می‌رساند، کمبود منابع است. گاهی اوقات خود تیم مسئول این نقصان است؛ ولی غالباً مقصر اصلی، سازمانی است که این تیم را برای یک هدف مشخص تشکیل داده. زمانی که اعضای تیم، ابزار، تجهیزات و قدرت لازم را برای انجام کار در اختیار ندارند؛ خیلی زود روحیه، انگیزه و تعهد خود را از دست می‌دهند. این شرکت‌ها هستند که باید محیط و فضای کاری مناسب را برای تیم‌ها فراهم کنند.تیم‌هایی که به‌خوبی عمل می‌کنند توسط پشتیبانان و مدیران خوب حمایت می‌شوند. مسئولانی که همه‌ی نیازها و ابزارهای لازم را در اختیار تیم قرار می‌دهند تا افراد بتوانند به‌سرعت و با هدف، به موفقیت دست پیدا کنند. مدیران باتجربه می‌دانند که بهتر است تصمیم‌ها و پروسه‌ها را به تیم واگذار کنند و خودشان برای برطرف کردن موانع موجود و فراهم کردن تسهیلات لازم و اطلاعات مورد نیاز تلاش کنند.

درست است که اجتناب از همه‌ی این مشکلات، تضمین نمی‌کند یک تیم فوق ستاره داشته باشید؛ ولی بی‌تردید عدم موفقیت در رفع آن‌ها، نتایج سطح پایینی عایدتان خواهد کرد.